Επιστροφή στα πάτρια εδάφη του Πόντου

Εμπειρία ζωής για τον Χαράλαμπο Κελλίδη -γνωστό μεγαλοξενοδόχο και γιατρό στη Σαντορίνη- από το Λιβαδοχώρι Σερρών, τον αδερφό του Στέλιο και την παρέα τους, που ταξίδεψαν στα ματωμένα χώματα του Πόντου.

Ο Χαράλαμπος Κελλίδης περιγράφει:

Ο μπάρμπα Γιάννης είναι μακρινός μας θείος. Έζησε στο Λιβαδοχώρι, όπου και γεννηθήκαμε. Το Aydogdou είναι το χωριό των παππούδων μας. Ο παππούς του παππού μας, ΠαπαΓιώργης, ήταν ο τελευταίος παπάς του Aydogdou, μιας σειράς 7 γενεών ιερέων. Ο παππούς μας Χαράλαμπος, ήταν δάσκαλος μειονότητας. Στην τρίμηνη εξορία για το Χαλέπι της Συρίας, η γιαγιά μας Σοφία, άφησε άθαφτα στο δρόμο, τρία από τα παιδιά της και τη μητέρα της. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, ο παππούς και η γιαγιά ξαναβρέθηκαν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μετά από 3-4 χρόνια.

Το καλοκαίρι του 2014, δέκα φίλοι κάναμε εκδρομή στο Vezirköprü, πόλη της Αμάσειας, όπου υπάγεται το Aydogdou. Μας ξενάγησε ο Μάρκος Αναστασιάδης, δισέγγονος από αδελφό του μπάρμπα Γιάννη. Είδαμε τα ερείπια του τσιφλικιού των προπάππων μας και πήρα δύο θραύσματα κεραμιδιών για ανάμνηση. Ακόμη και σήμερα οι Τούρκοι, την τοποθεσία του τσιφλικιού, την ονομάζουν «τα χωράφια των παπάδων ».

 

Στις φωτογραφίες βλέπετε τζαμί, που χτίστηκε στα θεμέλια γκρεμισμένης εκκλησίας. Στην εκκλησία αυτή, 7 γενεές παπάδων της οικογένειάς μας είναι θαμμένοι. Βρέθηκαν κόκαλα και ιερά άμφια, όταν μετά από καταστροφή του τζαμιού έγιναν εργασίες.

 

Γέφυρα του Ιουστινιανού:  

( μνημείο Ουνέσκο),  που μετρά 1500 χρόνια. Σ΄αυτή τη γέφυρα «χάθηκαν» πολλοί συγχωριανοί.

 

Χωράφια που μέχρι και σήμερα τα λένε: τα χωράφια του παππά. Ήταν το τσιφλίκι των προ-προπάππων. Δεν έμεινε τίποτε όρθιο. Τα διάσπαρτα σπασμένα κεραμίδια δείχνουν την ιστορία του τόπου. Πήρα  δυο θραύσματα  προς ανάμνησιν. Το σπίτι στην παραπάνω φωτογραφία ήταν του Καπουτσίδη. 

 

Πιάτο με ημερομηνία κατασκευής: 11 Μαίου 1908,  ΠαπαΓιώργης 

(παππούς του παππού μας).

Την ημερομηνία αυτή, ο παππούς του παππού μου ΠαπαΓιώργης, το χάρισε στην παπαδιά. Στους πολέμους που ακολούθησαν, τα γυναικόπαιδα εξορίστηκαν στο Χαλέπι της Συρίας και οι άνδρες δημιούργησαν αντάρτικα σώματα στα βουνά. Όταν οι νεότουρκοι του Κεμάλ έκαιγαν τις περιουσίες των Ελλήνων ανταρτών, ο γείτονας το περιέσωσε από τη φωτιά που έβαλαν στο σπίτι, μαζί με κάποια υπάρχοντα. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, όταν ο παππούς πήγε στο χωριό, βρήκε στάχτες το τσιφλίκι. Το πιάτο είναι η μόνη μας κληρονομιά από τον Πόντο.

 

Αναμνηστική φωτογραφία με το ταίρι μου, στην Αγιά Σοφιά.

Δείτε  και μια δεξαμενή νερού, δίπλα στον μεγαλοπρεπή ναό.

Η τούρκικη φιλοξενία, παρόλο την ιστορική έχθρα, ήταν μνημειώδης!

 

 

19η Μαΐου: «Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».

Δεν ξεχνώ, τις θηριωδίες των Τούρκων, εις βάρος του Ποντιακού λαού. 

Η συγκλονιστική αφήγηση του Γιάννη Αναστασιάδη (μπάρμπα Γιάννης), για τη γενοκτονία των Ποντίων, αποτελεί παρακαταθήκη, για τις τωρινές και τις επόμενες γενιές. Δείτε το βίντεο, πατώντας εδώ.

 

 

 

About

No Comments

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial

Με το να συνεχίσεις την πλοήγηση σε αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείς στυν συλλογή των cookies. Περισσότερα

Τα cookies (ίχνη) υπάρχουν για να σε βοηθήσουν στην καλύτερη δυνατή πλοήγηση σου στο δυαδίκτιο, Αν συνεχίσεις σε αυτόν τον ιστότοπο χωρίς να αλλάξεις τις ρυθμίσεις των cookies στο Browser σου ή πατήσεις στην αποδοχή, τότε συμφωνείς στην περισυλλογή τους.

Κλείσε