Νοσώντας από τον ιό του Δυτικού Νείλου

 

“Ό,τι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο
δυνατό”.

~Φρήντριχ Νίτσε (1844-1900,
Γερμανός φιλόσοφος).

Και μια απογευματινή, Κυριακάτικη
βόλτα στη λίμνη Κερκίνη στις 12
Ιουλίου του 2020, κατέληξε να είναι
ο χειρότερος εφιάλτης μου. Ποιος
το περίμενε; Ποιος το φανταζόταν,
ότι ένα κουνούπι θα μου μετέδιδε
τον ξενόφερτο και πολύ επικίνδυνο
ιό; Ποιος μπορούσε να σκεφτεί,
πως ένα τόσο σπάνιας ομορφιάς
τοπίο, αποτελεί εστία μόλυνσης
για το ανθρώπινο είδος;

Και η απογευματινή βόλτα, επίσης
στο εκκλησάκι του Αγίου Παισίου
στο χωριό Χείμαρρος, με λατρευτική
και χαρούμενη διάθεση την ημέρα της
εορτής του, κατέληξε σε μια μεγάλη
και δύσκολη περιπέτεια που κράτησε
πέντε μήνες. Τόσο διάστημα
χρειάστηκε για να περπατήσω και
πάλι, χωρίς να έχω τον φόβο, μην
σωριαστώ. Για να φάω και να μιλήσω
και να αποκτήσουν τα χέρια μου τη
δύναμη, που είχα άλλοτε. Τόσο
διάστημα χρειάστηκε για να νικήσω
την ανημπόρια, την ατονία και την
αδυναμία που νιώθουν επίσης,
τα άτομα με ειδικές ανάγκες και
οι ηλικιωμένοι.

Μετά το τσίμπημα του κουνουπιού,
το οποίο ούτε καν ένιωσα, (σα να
θυμάμαι πως με τσίμπησε στο πόδι)
κι αφού πέρασαν 24 ώρες, ημέρα
Τρίτη ξεκίνησε η ατονία. Τα μάτια
μου πονούσαν και σκεφτόμουν πως
κρύωσα, γιατί τα παράθυρα του
αυτοκινήτου σε όλη τη διαδρομή
προς την Κερκίνη, ντάλα καλοκαίρι
ήταν ολάνοιχτα. Ύστερα από τέσσερις
μέρες σχεδόν, ξεκίνησε ο
ασταμάτητος πυρετός και η ναυτία
και οι εμετοί κι έκλαιγα, γιατί
πίστευα πως είχα κολλήσει τον ιό
της γαστρεντερίτιδας και
αναρωτιόμουν με τι τρόπο θα
άντεχα, σε περίπτωση που
κρατούσε πέντε μέρες.
Πού να ήξερα όμως!

Έφτασε Σαββατοκύριακο. Σάββατο
βράδυ και δεν είχα δυνάμεις. Φως
παντού στο δωμάτιο και ξαφνικά
αδυνατούσα να δω το οτιδήποτε.
Ούτε μπορούσα να ντυθώ, ούτε και
να περπατήσω. Ο γιατρός στο κέντρο
υγείας, κατάλαβε πως ήταν
διαφορετική η αιτία του κακού
και μας έστειλε άμεσα στο
νοσοκομείο. Εκεί οι εξετάσεις δεν
έδειξαν τίποτα και με μια αντιβίωση
οι γιατροί, με γύρισαν στο σπίτι .
Οι οδηγίες που έδωσαν ήταν:
αν σε 48 ώρες δεν υποχωρούσε
ο πυρετός, να τρέξω αμέσως πίσω
στο νοσοκομείο.

Κι έτσι κι έγινε. Η ακτινογραφία
θώρακος έδειξε υγρό και στους δύο
πνεύμονες και τα επίπεδα οξυγόνου
στο αίμα ήταν πολύ χαμηλά.
Θυμάμαι να παραληρώ έχοντας
μανία καταδίωξης, να τραβώ τον
αναπνευστήρα από το στόμα,
γιατί μου είχε καρφωθεί η ιδέα
πως σχεδίαζαν να με σκοτώσουν
και να χάνω τις αισθήσεις μου,
μετά την οσφυονωτιαία
παρακέντηση που μου έκαναν.
Με την εργαστηριακή εξέταση
του εγκεφαλονωτιαίου υγρού,
εντοπίστηκε ο ιός του Δυτικού
Νείλου. Κι έτσι ξεκίνησε μια
μεγάλη μάχη να κρατηθώ στη
ζωή. Από τις επόμενες ημέρες
που ακολούθησαν δεν θυμάμαι
τίποτα. Ούτε τι έλεγα, ούτε τι
ένιωθα, ούτε αν έτρωγα, τίποτα.

Θυμάμαι μόνο από την ημέρα
εκείνη, που μια καλή μου φίλη
ήρθε να με στηρίξει και να μου
κρατήσει συντροφιά. Και
ακολούθησαν κι άλλες φίλες μου,
μια κάθε φορά, λόγω Covid-19,
που με τάισαν, με γύρισαν πλευρό,
γιατί η ακινησία και η παρακέντηση
θανάτωσαν τη μέση μου και μου
έτριψαν τα άκρα, ώστε να
ανακουφιστούν.

Ύστερα από 17 μέρες νοσηλείας
έφυγα σπίτι μου, πιστεύοντας πως
η μόνη επιπλοκή της ασθένειας,
ήταν η χαλάρωση των μυών και των
νεύρων. Με ενημέρωσαν φυσικά
για τον ιό του Δυτικού Νείλου και
για την εγκεφαλίτιδα και μηνιγγίτιδα
που μου προκάλεσε. Σε 4 ημέρες
από την επιστροφή, η ασθένεια
υποτροπίασε και επηρέασε τα
νεύρα του προσώπου, τη γνάθο μου
που στράβωσε και δεν έκλεινε
με αποτέλεσμα, να μην μπορώ να
φάω και να πιω. Δεν ήθελα να πάω
ξανά στο νοσοκομείο, αφού δεν
περίμενα να υπάρχει περαιτέρω
θεραπεία. Μετά από μια εβδομάδα
όμως, επέστρεψα πίσω στους
γιατρούς, που δεν μπορούσαν να
καταλάβουν σε τι οφειλόταν όλο
αυτό και προχώρησαν πάλι σε
παρακέντηση, για να
εξακριβώσουν το αυτονόητο.
Μια λύση μόνο υπήρχε και μου
την πρότειναν. Ήταν επιτακτική
η ανάγκη μεταφοράς μου, σε
κέντρο αποκατάστασης, για
καθημερινή φροντίδα και άσκηση
από ειδικούς.

Κινδύνευα να μείνω με κουσούρια
σε όλη μου τη ζωή κι εγώ δεν είχα
αίσθηση της πραγματικότητας. Δεν
μπορούσα να κλάψω και να νιώσω
την επικινδυνότητα της κατάστασης
που περνούσα. Απλά δεχόμουν ότι
μου είχε συμβεί, αδιαμαρτύρητα.
Το μυαλό μου ήταν μόνο στη μάνα
μου, που πάλευε με τον καρκίνο κι
εγώ ανήμπορη δεν μπορούσα να της
προσφέρω τίποτα.

Έζησα ξαπλωμένη για μήνες και όμως
δεν το έβαλα κάτω, παρόλο που
άκουγα διάφορα. Μου έμειναν οι
φράσεις “δεν προσπαθείς” και
“στο χέρι σου είναι”. Δεν μπορούσα
να στηρίξω το σώμα στο χέρι μου,
για να σηκωθώ από το κρεβάτι κι
έφταιγα εγώ που δεν προσπαθούσα.
Η γνάθος μου δεν έκλεινε, το στόμα
δεν άνοιγε σε όλο του το πλάτος
και σύμφωνα με μια γιατρό του
νοσοκομείου, έφταιγα εγώ που δεν
προσπαθούσα. Έπινα νερό με το
καλαμάκι και στην αρχή νόμιζα, πως
όλα μας τα καλαμάκια είχαν τρύπες.
Έβλεπα πιπέρι να αιωρείται στην
ατμόσφαιρα και τα αντικείμενα
απέναντί μου, να είναι διπλά και
τριπλά. Ο πονοκέφαλος ήταν
διαρκής και συνεχόμενος,
σύμπτωμα της εγκεφαλίτιδας,
ενώ ένιωθα πως το μυαλό μου
δεν συντονίζεται με τις κινήσεις
μου. Κι όμως έπρεπε να μάθω να
περπατώ και να κινούμαι με αυτό
το συναίσθημα. Ο χρόνος ήταν
πολύτιμος και δεν γινόταν να
περιμένω πότε θα μου κάνει τη χάρη,
να περάσει η εγκεφαλίτιδα .

Στο Κέντρο Αποκατάστασης Αναβίωση
που φιλοξενήθηκα, άκουγα και
εκτελούσα, ότι μου ζητούσαν
οι φυσικοθεραπευτές, η
εργοθεραπεύτρια και ο
λογοθεραπευτής. Η συνεχής άσκηση
επέφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα,
που ήταν η μεγιστοποίηση της
βελτίωσης της κλινικής μου εικόνας
και η λειτουργική επανένταξή μου
στις καθημερινές δραστηριότητες.

Δεν θα ξεχάσω την παρέλαση που
έκανα, για να μάθω να περπατάω
ξανά σταθερά, τις ασκήσεις
ισορροπίας, την μεγάλη μπάλα που
πετούσα μακριά, για να δυναμώσω
τα χέρια μου και τα παιχνίδια με
τα λεπτά εξαρτήματα, για να κινώ
σωστά και επιδέξια τα δάχτυλά μου .
Δεν θα ξεχάσω, που ενώ ακόμη
μάθαινα να περπατώ, ήδη έτρεχα
γύρω από το κτήριο, σε μια
προσπάθεια ενδυνάμωσης των
μυών μου.

Κυριακή, 29 του Νοέμβρη ήμουν
σπίτι μου. Ήμουν χαρούμενη που
θα αντίκριζα ξανά τα αγαπημένα
μου πρόσωπα και συγχρόνως
συγκινημένη, από την πολύμηνη
περιπέτεια που έζησα. Στο χωριό
όμως με περίμενε ακόμη ένας
Γολγοθάς.

Ευχαριστώ πολύ, όσους με στήριξαν,
μέσα από την καρδιά μου. Δεν θα
τους ξεχάσω ποτέ. Εύχομαι να
έχουν υγεία και μακροζωία.
Περισσότερο όμως δοξάζω τον Θεό,
που δεν επέτρεψε τα χειρότερα.

Η δύναμή μου, αυτή  τη στιγμή,
βρίσκεται σε ανάλογη σχέση με την εκγύμναση του σώματός μου. Η αποθεραπεία  και η αποκατάσταση σχεδόν  επετεύχθη. Τι γίνεται όμως με την  ψυχή; Γιατί έπρεπε να το περάσω όλο αυτό; Ποιος έφταιγε; Έφταιγε το ανεπαρκές ανοσοποιητικό μου σύστημα;

Ο Δήμος Ηράκλειας και ο κάθε
Δήμος στο Νομό Σερρών, πέρυσι
τέτοια εποχή, εφάρμοσε έγκαιρα
τα κατάλληλα προγράμματα
καταπολέμησης των κουνουπιών;
Τα νούμερα των κρουσμάτων και
θανάτων, από τον ιό του Δυτικού
Νείλου, φανερώνουν πως έγιναν
λάθη και εγκληματικές παραλείψεις.

Ευελπιστώ φέτος, οι αρμόδιοι
φορείς να αφυπνιστούν και να
δράσουν έγκαιρα γιατί η ανθρώπινη
ζωή είναι πολύτιμη σε κάθε ηλικία.

Κι εσείς προστατέψτε τον εαυτό σας,
λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα
ατομικής προστασίας. Στις Σέρρες
δυστυχώς, δεν κινδυνεύουμε μόνο
από τον covid-19, αλλά και από τον
ιό του Δυτικού Νείλου.

Η 43χρονη πλέον παθούσα, από το Λιβαδοχώρι
Σερρών. 

 

About

No Comments

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial

Με το να συνεχίσεις την πλοήγηση σε αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείς στυν συλλογή των cookies. Περισσότερα

Τα cookies (ίχνη) υπάρχουν για να σε βοηθήσουν στην καλύτερη δυνατή πλοήγηση σου στο δυαδίκτιο, Αν συνεχίσεις σε αυτόν τον ιστότοπο χωρίς να αλλάξεις τις ρυθμίσεις των cookies στο Browser σου ή πατήσεις στην αποδοχή, τότε συμφωνείς στην περισυλλογή τους.

Κλείσε